Sevmek, gönül işidir, sevgiyle yaşayabilmektir; “Sevdiğini sevdiğine söyle”


https://i2.wp.com/img156.imageshack.us/img156/8052/snsvyrmrbg.jpg

Sevmek, sevgiyle yaşayabilmek; ömrümüz boyunca sahib olduğumuz cevherlerdir. Sevgi etrafındakiler için aydınlatan bir ışık, yıkayıp arındıran bir Rahmet, besleyip büyüten bir gıda, kazandırıp  zengin eden bir sermaye demektir. Sevgi; ilahi bir tılsımdır. Girdiği her yere inanmayı, güvenmeyi, yardım etmeyi ve hoşgörüyü getirir. Sevgiyle yola çıkan her yolcu; engelleri aşar. Menzillere ulaşır. Aradığını bulur. Sevgi; bütün güzelliklerin tohumudur. Bizler sevgi dolu yüreklerle, tebessümlerle çevremize sevgi ışıkları saçarsak bizim bir sevgimiz bin sevgilere gebe kalır inşâallah. Sevgi fidanları büyüyüp muhabbet çınarları yetişir. Kökü sevgiyle beslenmiş gövdesi muhabbetle sulanmış bu çınarlar ise kolay kolay devrilmez toplumlar oluşturur. İlahi vuslatlara ererler.

Sevmek gönül işidir, sevmek her kişinin değil, er kişinin hakkıdır. Seven kişi her olaya sevgiyle, merhametle bakar. Her şeyde sevilebilecek bir güzellik görür. Hatta en çetin imtihanlar en zorlu kişilerde bile bunu “Vedud olan Rabbim yarattı. O sevgi kaynağının yarattığı varlık nasıl kötü olabilir?
Nasıl sevilemez” diye merhamet eder. Ve her şeyi sever. Sevdiği için de
Hz. Hamza’nın ciğerini vahşice parçalayan Vahşi gibi tevbe edip birer sevgili
olmaya and içen yürekler çoğalır.

Sevmeyenler ise yaşamayanlardır. Onlar ölü kalplerdir. Hayatı anlamsız ve tatsız duygularla bitkisel hayatta yaşarlar. Gönüllerinde sevgi yerine menfaat, kin, hırs, nefret beslerler. Bunun için de bulundukları ortamlarda anarşiye ve bunalıma düşerler. Etrafındaki en yakın insanlarla bile çatışma içindedirler. Yürekleri sevgiden mahrum oldukları için de hiç bir zaman güzellikleri göremezler. Nimetlere ulaşamazlar. Devamlı kısır dünyalarında egoistçe yaşarlar.

Sevgiyle yaşayarak, birer sevgi insanı olabilmek en çok özlenen şeyler.

Herkesi ama Rabbimin yarattığı herkesi istisnasız sevmeli, tanıdıklarımıza ‘Seni seviyorum’, bunun için de arıyorum, önem verip ziyaretine geliyorum, seviyorum, sevdiğim için de seccademde oturup Ganiyy olan Rabbimden isterken senin için de istiyorum” desek, hastalandığında biz de onunla ağrı çeksek, işleri bir ucundan biz de tutsak. Mutlu olduğunda tebessümümüzle katkıda bulunsak, zor anlarında yemeğimizi onlarla bölüşsek herhalde hayat bir başka olurdu.

Hz. Ali gibi sevdiğimiz için ölüm döşeklerine yatabiliyor muyuz? Hz. Ebu Bekir gibi yılan deliklerini ayağımızla tıkayabiliyor muyuz? Ensar gibi kardeşlerimiz için evimizin yarısını, aşımızın tamamını verebiliyor muyuz? Yunus’un deyimiyle “Ol dost için ağuları şeker gibi yutabiliyor muyuz?” Varımızı yoğumuzu bir gönül karşılığında kıyabiliyor muyuz? Yoksa sevgi mağdurları olarak sevgisiz, aşksız, muhabbetsiz, “Bunlar olamaz mı” diyoruz? Ama büyük bir yitiğimiz de var.. Sevgi, muhabbet, samimiyet. Sevginin tadını doyasıya yaşamış Mevlanamız da öyle söylemiyor mu?“Altın ne oluyor? Can ne oluyor? İnci mercan da nedir? Bir sevgiye harcanmadıktan, bir Sevgiliye feda edilmedikten sonra…”

Niye herkesi gönülden sevip, sevginin yollarına dökmüyoruz her şeyleri… Hele bir verelim sadakaları tebessümlerle…

Niye Efendimiz (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) ısrarla “Sevdiğini sevdiğine söyle” diye nasihat etmiş. Belki de sevgiler ortalara dökülsün, konuşulsun. Çağlayanlar gibi coşsun, diye.

https://i2.wp.com/img472.imageshack.us/img472/8854/smileyby5.gif

About rizaberkan

Elhamdülillah Rabbimiz bizi Ehl-i İslam diyarında, Müslüman olarak bunun şuuru ve bilinci dahilinde hidayet üzere bulundurmuştur.Bundan daha büyük nimet ve mutluluk yoktur bizim için. Allah bize yeter,Kulluk payesi bize yeter. Allah bizi müslümanlıkla aziz kıldı. Allah bana yeter. Aziz-ü Cebbar olan Allah'ın kulu olmam bana yeter. Ben Allah'ın kuluyum. Ben Allah'ın kuluyum. Şeref ve paye adına kendimi tanıtma için söyleyebileceğim sözlerin en büyüğünü söylüyorum.Ben Allah'ın kuluyum Elhamdülillah ben Allah'ın kuluyum. O, ne güzel bir vekil,ne güzel bir dost,ne güzel bir yardımcıdır. "Ey Rabbimiz, Bağışlamanı dileriz, dönüş ancak sanadır..."
Bu yazı SeVGi, SaYGı ve HüRMeTLeRiMLe... içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

3 Responses to Sevmek, gönül işidir, sevgiyle yaşayabilmektir; “Sevdiğini sevdiğine söyle”

  1. Semra dedi ki:

    Allah’ım tut kalbimden, Tut ki yoksa ben düşerim! Kâinat Sen’i tesbih eder hep derinden, Ben ise sürç-i lisan ederim…Allah’ım tut kalbimden, Bırakma beni n’olur!Korkuyorum Sen’siz akıbetimden, Sensiz söner ışığım , soluklarım kaybolur…Allah’ım tut kalbimden, Uçurumun kenarındayım şayet! Sen bilirsin benim her halimden, Merhamet Allah’ım merhamet…! Allah’ım tut kalbimden, Sensiz halim nice olur! Bir damla yaş gelse gözlerimden, Avuçlarıma dökülen âteş-i sûzan olur… Allah’ım tut kalbimden, Yoksa kalbim olur şûristân! Sen benle olmazsan efgan-ı gedayım ben, Yüreğim pürmelâl , sine dolmuş kan… Allah’ım tut kalbimden ve kalbimizden, Hastalıklı kalplerimizi sıcacık sar! Sayrılığımıza derman nevîinden, Bir tek Sen ol bize , bir tek Sen yâr…!Hayırlı akşamlar,paylaşım için teşekkürler,selam ve dua ile…

  2. ahmed dedi ki:

    Sevgiyi sevmek Sevgiyi sevip düşmanlığa düşman olmak inançla coşan bir gönlün en mümeyyiz vasfıdır." diyor Gönül İnsanı. Aynı Gönül İnsanı; "Sevgi; öyle bir dil kullanır ki o dili herkes anlar." sözleriyle herkesin muhtaç olduğu sırlı formül olan ‘ sevgi’ yi ve onun en belirgin vasfını bizlere anlatıyor.Sevgi mutluluk ve huzurun temeli; kaynağında vefâ ve fedakârlık olan susadıkça içilen içildikçe de ruhlara ferahlık vesilesi olan bir ırmak. Sevgi bunalan yüreklere nefes olan ve sıkıntılı anlarda omuza dokunan bir dost eli.Sevgi; paylaşmak.. bencil duygulardan fersah fersah uzak olmak…Sevgi hayatın gâyesi..insanların ömürleri boyunca peşinden koştukları hakikat.Birileri her şeye rağmen mutlu ve huzurlu iken birileri her şeye rağmen mutsuz ve huzursuz.Oysaki huzurun en mühim kaynağı sevgi.Çünkü kâinat sevgi üzerine kurulmuş her şey sevgiyle yerine getiriyor vazifesini.Gezegenler yaratıldıklarından beri hiç terk etmediler güneşe olan sevgilerini; sevgi ile bütünleşip ona selâma duruyor sevgi ile tamamlıyorlar devr-i dâimlerini. Kış bahara bahar yaza yaz sonbahara sevgi ile devrediyor vazifesini.Hiçbiri de sıralamada birbirleriyle kavga etmiyor birbirini kıskanmıyor.İnsanoğlu dünyaya gözlerini açtığında karşısında sevgi ve şefkat çağlayanı bir anne buluyor.Canlılardan cansızlara bütün yaratılmışlar sevgi dünyasından paylarına düşeni almışlar.Kâinat böyle bir tabloyu seslendirirken insanlar acaba bu sevgi atmosferinden ne kadar faydalanıyor?Hepsi de aç yüreklerini sevgiyle doyurabiliyor mu?Maalesef hayır. Ham mütekebbir ve sevgiden nasibini alamamış talihsiz ruhlar her zaman sevgiye düşmandır.Kalblerinin zümrüt tepelerindeki sevgi cevherini özümseyemeyenler gerçek sevgiyi ve ‘ Sevgili’ yi tanıyamamış bahtsızlardır.Sevgiyi ancak dertliler anlar dertliler sezer.Dertle hem dem olmayan sinelerde gerçek sevgi de yoktur.Sevgiye düşmanlık edenler göz ve gönüllerini kör etmişlerdir.Kur’ ân-ı Mu’ cizü’ l-Beyân’ ın ifadesiyle ‘ kalbleri mühürlenmiştir onların." Onlar yazık etmişlerdir kendilerine.’ Gerçek Sevgili’ ye ulaşan köprü de sevgiden geçer.Rahmet yüklü bulutların çorak iklimleri yeşillendirdikleri gibi bizler de hep sevgi damlalarıyla yeşillendirmeliyiz etrafımızı."Yaratılan her şeyi Yaradan’ dan ötürü" sevmeli ve iyilik güzellik hoşgörü bizim yamaçlarımızın açan gülü çiçeği olmalı ve yaşadığımız dünyayı sevgi cennetinden bir bahçe hâline getirmeliyiz.Allah c.c. razı olsun baki selam ve dua ile kardeşim Rıza BERKAN

  3. nur dedi ki:

    Tertemiz duygular büyütemedim gönül bahçemde

    Hep yağmalandı masum meyvelerim

    İkliminden burcu burcu gül kokuları duydum da

    Bülbül olup ahengine erişemedim

    Kördüm, ışığına muhtaçtı gözlerim

    Hamdım; ama pişmeye meftundu yüreğim

    Hem karanlıktı benim gecelerim,

    Sığdı düşüncelerim

    Issızlığımın ortasında hep ismini heceledim

    Nurdan haleler içerisinde o gül yüzünü düşledim

    Kalbimin unut, çığlıkları arasında sevdim seni

    Unutmak istedikçe sevdim

    Görmedikçe ezberledim yüzünü

    Sen susunca dinledim sesini

    Susa susa anlattım derdimi

    Sen şimdi çok uzaklarda;

    Fakat O’na en yakınlardasın

    Özlemiyle tutuştuğum,

    Hayalimde büyüttüğümsün

    Kalbimin derinlerinde durmadan kanayan bir yarasın

    Bana unutmayı unutturan, özlemeyi öğreten bir yar…

    Dilerim seneler büyütsün O’na özlemini…

    Kısaltsın O’na giden yollarını…

    Sevgimi titreyen ellerimle söylediğim ey…

    Rabbim hep sevsin seni, sevilmeye layık etsin…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s